Ang kahalagahan ng pampublikong paghihimpapawid para sa Filipinas

12 Jun 2013

Mula sa squidoo.com

Ngayon ay isa na namang anibersaryo ng pagkakatatag ng Republika ng Pilipinas ni Pang. Emilio Aguinaldo noong 1898. Maraming mga maaaring sabihin ukol sa kalagayan ng kalayaang Filipino ngayon. Nandyan ang kadalasang sinasabi na kalayaang pormal ngunit dominasyong kolonyal sa pulitika, ekonomiya at kultura. Nandyan din ang banta ng rehiyonalismo at pagkalalawiganin sa pagkakaisa ng bansa, at isang balakid sa tuluyuang kaunlaran. Napag-uusapan din naman ngayon ang banta ng Republikang Bayan sa Spratlys/Kalayaan bilang pagsubok at ang pag-unlad ng ekonomiya bilang tanda ng kasarinlan ng Filipinas. At siyempre, hindi rin mawawala ang tungkol sa dominasyong ng iilang pamilya sa pulitika, ekonomiya, lipunan at kahit kultura sa Sangkapuluan.

Isa na rito ang larangan ng pamamahayag at panghihimpapawid.

Hindi po kaila sa mga Filipinong walang mga milyon na ang mga pahayagan at karamihan sa mga istasyon ng radyo at telebisyon ay pribado. Hawak ng iilang mga pamilya o tao ang mga nangungunang istasyong radyo at telebisyon – nangunguna diyan ang mga Lopez at ABS-CBN, ngunit hindi rin maitatanggi ang mga Gozon sa GMA-7 o si Manny Pangilinan sa TV5. Ang ultimong pagtatanggol sa pagkakaroon ng mga istasyong pribado ay kumpetisyon, nababagay sa sistema ng malayang kalakalan, maraming mga tinig dulot ng maraming mga istasyon. Ngunit alalahanin po natin na ang pinaka-hangarin ng mga may-ari ng mga istasyong ito ay pagkita ng salapi, isang hangarin na pinaghahati ng bawat kumpanyang panghihimpapawid. Anumang “marami” at nagkakaibang tinig na nadudulot ng maraming mga istasyon ay katunaya’y “iisang” tinig na nakakalat sa iba’t ibang mga istasyon. Parehong uri ng mga umagang palabas, tanghaliang palabas, mga teleserye sa hapon at gabi ang napapanood sa ating mga TV. Parehong uri ng tugtugin din ang naririnig sa ating mga radyo. Pagkita ng salapi ang pangunahing layunin ng pribadong istasyon ng TV at radyo, at ang paghahain ng mga palabas na ang tanging atas ay aliwin tayo mula sa ating kasalukuyang sitwasyon ang pangunahing paraan para matamo iyon.

Ngunit maaari mong sabihin, hindi rin ba nakaatas sa mga pribadong istasyon ang pagbibigay ng lingkod-publiko? Hindi ba ito nakikita sa mga serbisyong pampublikong bahagi ng mga alas-6 na mga balita? Hindi ba may mga palabas sa radyo at telebisyon na nakaukol sa pagtulong sa mga mahihirap at nangangailangan? Totoo man na ginagawa ito ng mga istasyon, kahit na may mga taos-pusong layunin ang mga gumagawa nito, tandaan na ang pagsuporta sa istasyon – na maraming mga tao ang may utang na loob sa kanila para sa kanilang ginhawa’t kabuhayan – ay isang bunga ng pagbibigay-tulong.

Tandaan din na kasama sa pampublikong serbisyo ang pagbibigay kaalaman sa madla tungkol sa iba’t ibang mga bagay, tungkol man sa kasaysayan, sining, o sa mga alternatibong pananaw sa buhay. At sa larangang ito’y lubhang mababa ang grado ng mga pribadong istasyon. Ang ganitong klase ng mga programa’y kadalasang bumabagsak sa mga oras na halos walang makakanood ‘liban lang sa mga puyat.

Sa madaling salita, hindi “buong” mabibigay ng mga pribadong istasyon ang serbisyong pampubliko na kailangan ng mga mamamayan ng Filipinas.

Ang tanging paraan para rito ay ang pagkakaroon ng isang pampublikong istasyong radyo at telebisyon sa Filipinas.

Una sa lahat, hindi po matatawag ang PTV-4 at PBS (Philippine Broadcasting Service) na mga pampublikong istasyon sapagkat sila’y mga ahensiya ng pamahalaan kung tutuusin, pinapalabas ang gustong ipalabas ng pamahalaan, kahit na may mga tungkulin sa publiko at kawalang kinikilingan rin ang mga ito. Ang ibig kong sabihin ng pampublikong istasyon ay ang tulad sa BBC sa Britanya, NHK sa Hapon o RTVE sa Espanya. Hindi sangay ng pamahalaan ang pampublikong istasyon o korporasyong panghimpapawid. May sariling itong pinagkukunan ng pondo na maaaring manggaling sa anumang direksyon, mula man sa pamahalaan, espasyo para sa patalastas, o sa mga lisensya sa mga radyo’t TV tulad sa Britanya. May kasarinlan ito pagdating sa pamamahayag at pagpapalabas. At higit sa lahat, hindi salapi o pagkakaroon ng maraming manonood ang layunin ng pampublikong korporasyong panghimpapawid, kundi ang interes ng bayan. Tulad ng motto ni John Reith, ang unang direktor-heneral ng BBC, “magturo, magpaalam, mang-aliw.” Tungkulin ng pampublikong istasyon ang magbigay-alam tungkol sa mga bagay na hindi kadalasang maririnig sa mga pribadong istasyon. Tungkulin din ng pampublikong istasyon ang pagkakaisa ng bansa at pagbibigay-tinig sa mga minoriyang bahagi ng lipunan.

Ngayong Araw ng Kalayaan, tandaan po natin na hindi lang pulitika at ekonomiya ang naghihintay ng kalayaan. Makikita rin ito sa mga bagay na hindi natin kadalasang binibigyan ng madiing pagtingin. Tulad sa ating mga pinapanood at pinakikinggan.


The spring continues…

11 Jun 2013

Courtesy of The Telegraph

There is no need to include links here to describe the mainstream agreement on the so-called “Arab Spring”. Almost ever commentator agrees that it has become a failure. Rather than bringing the promised brighter future of “freedom, justice and dignity,” it has only led to increased, unnecessary chaos that was never present under the previous authoritarian rulers, the rise of Islamist parties and social, ethnic and religious divisions in the affected countries. There are the descriptions of those heady events as an insidious plot by Western powers and the Gulf states (mostly Saudi Arabia and Qatar, which is the base for Al-Jazeera which broadcasted the events to the wider world and is seen by many as a tool by the country to exercise its foreign policy around the region, even “causing” the Arab Spring) to overthrow its enemies on that region (I’m not sure if you can apply that argument as a cause for the overthrows of the relatively pro-Western, conservative rulers of Tunisia and Egypt), or that those countries weren’t prepared for revolution and democracy. It’s as if all of those events, those sacrifices were for nothing, that it was better under the previous rulers where there was at least a presence of order, security and stability (the same argument used by the overthrown or yet-to-be overthrown rulers), never mind the political fossilisation, corruption and state oppression.

Such arguments and descriptions about those events are wrong.

Those arguments are mistaken on two aspects, and it is also in these two aspects that it can be proven that the Arab Uprisings have not been a failure, but are continuing.

First, it has been taken for granted by commentators that these uprisings ended, or end, with the overthrow of the regime.Such a claim is mistaken on the belief that the simple overthrow of the dictator and his cohorts is enough to call it a revolution and automatically bring change. That would be equal to describing the French Revolution as the simple overthrow and beheading of Louis XVI, or the overthrow of the Tsar and the Provisional Government as the Russian Revolution. True, many if not most of the protesters thought the overthrow of their masters was sufficient to bring change, but anyone taking the long-term view of things knows that revolutions don’t end with the simple overthrow of the previous regime. As the French and Russian Revolutions themselves tell us, they also include the long-term, excruciating and unstable implementation of those ideals that propelled and fueled the revolution. The riots, armed confrontations, and political conflicts that are happening in the aftermath of those downfalls, or in the middle of civil wars, are in fact the continuation and extension of the revolutions.

The uprisings didn’t end with the overthrow or continuing efforts to overthrow the Ben Alis and Mubaraks of the Middle East and North Africa, but continue with the efforts of civil groups, political parties, ethnic and religious minorities – virtually everybody involved in these events – to effect change not just in the governments of their countries but also in the economic, social and cultural spheres. This isn’t just about electing presidents and representatives, but also about addressing economic disparities and sociocultural marginalisation. The manifestation of previously unnoticed divisions in these countries is indeed a stressful and dangerous but also necessary manifestation, akin to describing the causes of the disease before giving the cure.

It’s also true that each group with a stake in these events is trying to direct the events in their favour. While such actions can be selfish and stray from the original ideals of the uprisings, every group involved – including those we wish weren’t involved – is important and therefore their views must be taken into account in the goal of a better society as the product of the uprisings.

Second, about the so-called Islamist rise.If not outright sabotage of the revolution, the rise of Islamist politics in the aftermath of the overthrows is often described as due to the strong grassroots connections and lower-class affiliations of these groups. This would mean that the original revolutionaries who launched the uprisings in the name of “freedom, dignity, justice” were young, middle-class people disconnected from the poor majority who are the key factor in the political fate of these uprisings. The minority civil revolutionaries will be marginalised while the majority Islamist elements will benefit. In short, the revolutionaries unwittingly orchestrated the Islamist rise to power. They should have built a solid grassroots foundation for their ideals before launching their uprising.

These arguments only help in marginalising the original principles of the revolutions, as if they don’t matter. As for the civil revolutionary disconnect with the masses, what about the evidence of the youth majority in these countries? And even if many of these youth are Brotherhood members, it could only mean that reformist ideals are possible in the MB, with the dominant conservative elements preventing such reformism.

What is important here is the maintenance and pursuit of the ideals that launched the revolutions. While the Islamists benefit from their grassroots connections, the role of the civil revolutionaries in launching the uprising must not, and would never, be forgotten. They also benefit from their youth, newness and dynamism. Such abilities can be assets in the ongoing campaign of pursuit of freedom and dignity.

The struggle to attain a better tomorrow for the countries affected by the Arab Uprisings continues. The recent protests in Turkey only emphasize that this is also a much wider struggle. To dampen the necessity of this struggle under the banners of realism and cause-effect only helps in increasing cynicism and blunting any desire for change in situations where they are needed. Rather than despair, continued support for the Arab Uprisings, in the pursuit of their original ideals, must be continued.