To the terror

14 Nov 2015

image Courtesy of RTÉ

I’m tired of hearing it. I’m tired of reading it. I’m tired of watching it. In fact, I have tried to avoid encountering it as much as possible. It is something I have encountered before.

The attacks’ aftermath. The dead bodies, the souls that have left, in most cases unwillingly. Those who survived and trying to recover from the whole affair . The whole country mourns. In fact, almost the whole world mourns and symphatizes. The identification of the responsible ones as, at least, followers of a “radical” form of a Middle Eastern faith. Subsequent promise and action of governments to deal with the cause of the attacks. Mostly involving internal security. The theme of “love, not hate.” Media stories of citizens being warm, friendly and welcoming to their migrant neighbours. The survivors and those left behind by the perished who choose not to hate their attacker’s co-religionists. The needed declaration by the co-religionists that condemns those attacks, that they are one with the victims. A renewed focus on what is happening in the Middle East, its causes and its solutions.

It arguably all began with 9/11. Then the events in Madrid and London, followed by Charlie Hebdo. It appears like the Western world — whose opinion is arguably the most important in the world — is forced to think and reflect on terrorism, “radical” Islam and everything about them only when it hits these shores. Otherwise, most of us don’t give much attention to the region where all of this is coming from — the armed actions, bombings, protests, abuse — unless it hits our interests directly.

But that is not the point here. Or rather it is only one point of this post. The other point is what to make of all this, what to do out of all this.

So we are besieged or flanked by forces that are only interested in pushing their interests forward, mostly to our disaster. That would include Islamists, liberal-oriented governments and right-wing populists. What is there to do?

There is no other choice but to fight. The fight to live and to exist. The individual duty to fight. Fighting by simply existing and living. No more time to mourn, maybe even to love and to hate. Just fight.


A big post of apology

09 Jul 2014

To anybody who sees or reads (or encounters) this blog:

First of all, I would only like to say that I apologise for not having posted anything here, not even of the least value, in this blog for a long period of time.

This isn’t meant to indicate that this blog is closing, there are no plans for that. It’s just that I cannot make the excuse that other bloggers have the right to make which is “busy lives.” On the other hand, weeks that should’ve been spent writing – blogposts, short stories, articles – as well as similarly important things to do for summer like job employment have been spent instead in countless times visiting FB and Twitter, reading and accumulating much stuff both interesting and not; the only important literary activity I’ve done this hot season are poems designed for open mics in literary events.

I actually have a lineup of blogposts here, it’s just that I haven’t done much with them. So I can only hope that God and time will still be available for me to help do those blogspots, articles, and short stories. To God be the Glory!

Sincerely,

Idrian

 

 


Agents and chilaquiles

26 Oct 2013

The Agents of S.H.I.E.L.D. are waiting…for my article to appear. Courtesy of The Hollywood Reporter

Long delayed. Here are my latest Other Press articles about Agents of S.H.I.E.L.D. and La Conquistadora in Surrey, B.C. Kung papalarin, magagawa rin ang talaang-blog tungkol sa pangalang “Filipinas” at ang kuneksyon ng ating bansa sa Amerika Latina.


Buháy na país, búhay ng país: isang makabansang pagsusuri sa apat na gawa ni Tonel

12 Oct 2013

Constructivo. Mula sa/Courtesy of Cuban Art News

 

Maraming mga nasabi at maaaring sabihin tungkol sa mga gawa ng Kubanong pintor at iskultor na si Tonel. Isang komentaryo sa machismo at kasarian, sa kapitalismo at mga epekto nito sa daigdig at mga lipunan nito. Karamihan sa mga kuru-kurong ibinigay sa kanyang mga gawa ay maaaring tawaging progresibo, o pagtutol sa mga mapang-aping sistema ng kasalukuyang daigdig, maski ito’y Kapital, rasismo o seksismo. Ang isang uri ng pagsusuri na sa tingin ko’y hindi pa ginagamit sa pagtingin sa kanyang mga obra ay ang uring makabansa.

Hindi kailangang mangahulugan na dapat patungkol sa bansa o kung paano pinupuri at dinadakila ang bansa ng isang pinta o lilok ang isang makabansang pagsusuri. Maaari ding mangahulugan ito na obserbasyon at eksaminasyon sa mga katangiang positibo at negatibo ng bansa na pinapakita ng gawa, isang kritika sa mga hindi kasiya-siyang aspeto ng bansa at, kung kasama rin sa obra, mga mungkahi o isang ideal bilang lunas sa mga aspetong iyon. Sa maikling salita, layunin ng makabansang pagsusuri ng isang obra ang tingnan ang mga natatangi’t iba’t-ibang bahagi ng isang bansa, mabuti at masama, na kinakatawan ng obra at alamin kung anong komento tungkol sa bansa ang ibinibigay ng obra, kung meron.

Susuriin ng pagsusuring ito ang apat sa mga gawa ni Tonel. Ito ay ang Constructivo (“Konstruktibo,” 1994/2012), Mucho color (“Masyadong maraming kulay,” 1992/2012), Pais deseado (“Bansang nais,” 1994/2012) at Error de la estrella (“Pagkakamali ng bituin,” 2012). Pinapakita ng mga obrang ito ang mga positibo’t negatibong aspeto ng bansa, nasyonalismo nito at mga bunga nito, pareho sa mga kontekstong Kubano at ng ibang mga bansang kabilang sa tinatawang na papaunlad na daigdig.

Mas napapakita ng Constructivo ang mga katangian ng nasyonalismo. Isang bloke ng semento na pininturahan ng mga kulay ng bandilang Kubano at kontra sa blangkong pader. Sa unang tingin, nangangahulugan ito ng pagkakatangi ng Kuba, na tumatayo ang mga kulay nito laban sa kawalang panlahat ng iba, at sa gayo’y hindi nakikisama sa pagkakaraniwang iyon. Ang katunayan na “matibay” ang uri ng bandila ay kumakatawan din sa pagkatibay ng pagkakakilanlang Kubano. Ngunit kung titingnan sa ibang dako, may malungkot din itong kahulugan. Matibay nga ang identidad at hindi nahahalo sa iba’t nawawala, ngunit ang kalalabasan nito’y pag-iisa. Ang mapilit at malakas na pagpapanatili ng identidad at kasarinlan laban sa pwersang mapagpareho, sinisimbolo ng blokeng sementong nakahilig (o kontra) sa malawak na kawalan, ay humahantong sa pagiging blokeng nag-iisa, naiiba nga pero walang mga kasama.

Tinututok naman ng Mucho color ang mga ilaw nito sa mga kadalasang pananaw ng Kanluran, partikular sa Hilagang Amerika, tungkol sa Kuba. Mapanuya ang instalasyon sa kahulugan nito at mga tinatamaan nito. Masyadong maraming kulay nga ang napapakita ng Kuba – mga kulay na binubuo ng pulang kupas o buo at halos hindi-makitang krokis ng isla. Nakaturo ang ilaw sa imahe ng Kuba, pero sa katotohanan ay nakaturo ito sa tumitingin at kanyang mga nabuo nang mga pananaw. Pinapakita ng gawa ang mali, hindi-buo at estereotipikong mga pananaw natin tungkol sa Kuba, at pati rin sa mga ibang bansa sa papaunlad na daigdig. Ngunit tinututok din ng gawa ang mga ilaw nito sa Kuba. Meron ba kayang mga kilos o asta na nagpapanatili lang sa maling imahe? Meron kayang ginagawa ang mga Kubano para maalis ang estereotipo?

Pinakapositibo sa lahat ng mga gawa dito ni Tonel ang Pais deseado, pareho sa Kubang pinapakita nito at sa kalagayan ng larawang pinapakita. Iba’t ibang mga lilok, pigurin at obra ng mga bihasang artisano ang bumubuo sa mapa ng Kuba at ang pamagat ng gawa. Hindi lang nito pinapakita ang dibersidad ng Kuba kundi pati ang katatagan ng dibersidad na ito at ang pagmamalaki nito ng mga tao. “Ito kami,” sabi ng mga Kubano, “at ipinagmamalaki namin ito at hindi ito ipagpapalit sa anuman!” Pinapakita rin ng proyekto at ng katotohanang nagtulung-tulong si Tonel at mga artisano sa paggawa nito ang kolaboratibong kalikasan ng pagkakakilanlang Kubano.

Bumabalik sa tema ng mga maganda’t masamang nadudulot ng nasyonalismo ang Error de la estrella. Kadalasang iniuugnay ang mga bituin sa mga kaisipan ng pangarap at mas magandang bukas. Sa kaso ng ilustrasyong ito, kumikislap nga ang mga bituin, ngunit isa sa kanila’y sinugatan ang nakalarawang ulo ng tao. Higit pa, may mapanganib na katangian ang mga bituin. Pinapakita dito na maaaring maging isang maganda’t maliwanag na gabay tungo sa mas magandang bukas ang nasyonalismo, ngunit pwede rin nitong sugatan ang nanininiwala dito. Maaari itong magdala ng mga trahedya sa tao at humimok sa tao na gumawa ng mga trahedya sa iba. Mapanuya nga ang obrang ito sa kahulugang kung anong mabuti ay maaari ding magdala ng masama.

Mula sa isang makabansang perspektibo, itinatanghal ng mga gawa ni Tonel ang maganda’t pangit sa isang bansa at sa ideya ng nasyonalismo. Kung meron mang payo na pwedeng ibigay ang mga gawang tinalakay rito, ito ay ang pangangailangan na maging maingat at normal – hindi jingo – sa pagtingin sa ating mga bansa’t nasyonalismo.

 


“Nada,” pero meron pa: isang pagsusuri sa pelikula ni Juan Carlos Cremata Malberti

12 Sep 2013

Mula sa/Courtesy of fandor.com

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Sa ilalim man ng diktadurya o demokrasya, masasabing ang karanasan ng tao sa modernong panahon ay kasing-kulay ng itim-at-puti o gris na pelikula. Araw-araw tayo’y naglalagay ng mga selyo sa mga sobre na parang mga makina o robot. Tanging libangan natin pagkatapos ng nakakaantok at nakayayamot na gawain ay panoorin ang nakasisigla’t walang-lamang payo ng sikat na psikologo sa telebisyon, o hintayin ang koreo na mag-aalis sa atin mula sa ating walang-buhay na eksistensiya. Sa ganitong klaseng buhay, maaaring tayo’y sumuko sa itim-at-puti na buhay o pilitin natin, sa abot ng ating makakaya, na bigyan ito hindi lang ng kulay kundi pati na rin ingay at ganda. Tulungan at palakasin ang loob ng mga nanghihina, sa pamamagitan ng ating mga salita. Bigyang himig, luha o guhit ng krayola ang mga gris na pader. Mga usok, pagsabog, kaartehan at mga eksenang wala sa lugar na pumuputol sa palagiang maayos at nakayayamot na daloy ng kwento. Ang pangangailangan ng paggawa ng kabutihan at kagalakan sa isang daigdig na hindi mabuti o may galak – ng pagbabago sa isang walang-kilos na mundo – ang pangunahing tema ng pelikulang Nada (“Wala”) ng Kubanong direktor na si Juan Carlos Cremata Malberti, na parehong makikita sa mga tauhan, kuwento at istilo ng pelikula.

 

Isang karaniwang empleyada sa isang opisinang postal sa Habana si Carla Perez. Ang tanging trabaho niya bawat araw ay magtatak ng selyo sa mga sulat na ipapadala sa kanilang mga destinasyon. Tanging libangan niya mula sa nakayayamot na trabahong ito ang psikologong nagbibigay ng magandang payo sa telebisyon – o telebisyon sa kalahatan – at paghihintay sa bisa na magdadala sa kanya sa Estados Unidos. Isang aksidenteng pagtatak ng kape sa isang sulat ang magbabago sa buhay niya. Nang matuklasan niyang sulat ito ng pamamaalam sa isang propesor ng dati niyang estudyante at karelasyon – na sa tingin ni Carla’y hindi maganda o positibo – dinesisyon niya na gumawa ng pekeng bersyon ng sulat, gayahin ang istilo ng pagsusulat ng orihinal, mas positibo ang tono kaysa sa orihinal, at ito ang ipadala sa tatanggap. Sa ‘di-boluntaryong tulong ng kartero at katrabahong si Cesar, sinubukan ni Carla na gawing mas mabuti ang buhay ng mga tao sa lungsod sa pamamagitan ng kanyang mga pekeng sulat. Ginawa niya ito sa kabila ng ilang mga balakid, kasama na ang tiranang tagapangasiwa ng opisinang postal, isang kapitbahay na walang pinag-uusapan kundi ang kanyang buhay, isang ‘di-inasahang bunga ng kanyang gawain sa sikat na psikologo, at ang patuloy na paghihintay para sa bisa.

Makikita sa dalawang pangunahing tauhan ang tema ng pagbabago. Sa kanilang dalawa, si Cesar ang nagsisilbing koneksyon ng mga manonood sa pelikula. Sa kanyang kawalang-interes at gusto na sumali sa raket ni Carla, kinakatawan ni Cesar ang karaniwang tao sa modernong lipunan, na mas iintindihin ang sariling mga gawain kaysa lumahok sa pagbabago sa kanilang kinagagalawan. Isa pang patunay sa ginagampanan niyang papel ang madalas niyang pakikinig sa “player” niya sa mga una niyang eksena, komportable sa sarili niyang daigdig, komportableng walang nababatid sa paligid niya; maaaring isama rin dito ang kanyang reaksyong sinikal sa naging bunga ng pekeng sulat sa psikologo. Sa kabilang dako, kinakatawan ni Carla ang pangarap ng karaniwang tao na makagawa ng pagbabago sa paligid niya. Makikita ito sa simula pa ng pelikula sa pamamagitan ng kanyang itsura – sa ayos ng kanyang buhok at pananamit – na ibang-iba sa karamihan ng tao doon. Patunay rin sa kanyang mapagbagong pagkatao ang hindi niya pagtanggap sa kanyang sitwasyon at kagustuhang umalis sa kanyang lugar, kumpara sa iba na sa karamiha’y tanggap ang kanilang kinalalagyan sa buhay. Buong lakas niya’y binigay niya sa gawain ng pamemeke ng sulat nang pinasok niya ito. Makikita ito sa eksaktong pagkopya niya sa istilo ng pagsusulat at kung anong uri ng “pagtutuwid” ang ginawa niya sa mga sulat. Dagdag pa sa katunayan ng kanyang pagiging mapagbago ang pagkakatwa ng kanyang mga kilos. Isang magandang halimbawa ang pagtawa niya sa insidente ng “feedback” ng mikropono sa pagtitipon ng mga empleyado ng koreo, nang tapos na ang iba sa pagtawa. Sa huli, mismong “pagbabago” ang nagbago sa mga tauhan. Naimpluwensiya ni Carla si Cesar na gumawa ng kanyang sariling pagbabago sa pamamagitan ng kanyang pagsisikap sa pagsusulat. Ang pagdating sa wakas ng kanyang bisa ay nagdulot kay Carla na tuluyang lisanin ang Habana at wakasan ang kanyang panahon ng pamemeke ng sulat. Sa mismong katangian ng dalawang tauhan at ang tugon nila sa kanilang mga aksyon at mga aksyon sa kanila, makikita ang kahalagahan ng tema ng pagbabago sa pelikula.

Deretso ang kwento pagdating sa pagtalakay sa tema. Layon ng dalawang bida na magbigay kulay at buhay sa kanilang lungsod sa pamamagitan ng mga pekeng sulat, at nandiyan ang mga pwersa ng reaksyon para pigilin ang pagtagumpay ng mga bida at panatilihin ang kasalukuyang ayos ng mga bagay. Nangunguna sa kanila ang tiranang si Cucha Cervera, ang bagong tagapangasiwa ng opisinang postal na pinagtratrabahuan nina Carla at Cesar. Mukhang walang ibang hangad si Cucha kundi ipamukha sa bawat empleyado sa opisina kung sino ang boss at ipataw ang kanyang mga gusto doon. Sina Carla at Cesar, mga alagad ng pagbabago sa opisina, ay mga panganib sa kanyang plano na panatilihin ang kaayusan ng opisina, o kung tutuusi’y lalong paghihigpit ng kaayusang iyon. Isa pang kinatawan ng mga naghahari sa kasalukuyang sistema, na dapat ipunto dito, ay ang mga ‘di-makitang kapangyarihan sa likod ng hindi-agarang pagproseso ng bisang papasok kay Carla. Kung kinakatawan nina Cucha Cervera at ng mga nasa likod ng bisa ang mga pinuno ng kasalukuyang kaayusan, kinakatawan naman ng ibang mga kontrabida, sa kanilang sariling paraan, ang mga biktima nito. Matatawag na kontrabida ang kanang-kamay ni Cucha na may ‘di-karaniwang problema, dahil aktibo siyang tumutulong sa mga balak ng boss niya, at ang madaldal na kapitbahay ni Carla, dahil ang pagpapakita niya ay laging nangangahulugan ng sakit sa ulo, o tulog, para sa bidang babae. Sila’y mga biktima ng sistema sapagkat wala silang tiyak na ginagawa para malutas ang kanilang mga problema na maaaring bigay ng sistema: mukhang tanggap ng kanang-kamay ang kanyang kondisyon, samantalang hanggang daldal lang ang ginagawa ng kapitbahay bilang lunas sa kanyang mga problema. Ang kwento ng Nada ay ang laban sa pagitan ng mga pwersa ng may-buhay na pagbabago at mga pwersa ng patay na sistema.

Bukod sa mga tauhan at kwento, makikita ang pagdidiin sa tema ng pagbabago sa istilo ng pelikula. Hindi nababagay ang Nada para sa manonood na gusto ang mga pelikula niya’y klaro at normal ang daloy at itsura. Pinalalamutian ng mga makukulay na guhit ng kidlat at pagsabog ang itim-at-puti na pelikula. Hindi “normal” sa karaniwang kahulugan ang pagganap sa ilan sa mga tauhan, tulad ng naunang tagapangasiwa na “esplosibo” ang pamamahala sa opisina at ang nakakalokang babaeng bantay ng opisina niya. Ang pagpapakita ng panloob na monologo ni Carla ay ipinapakita sa paraang nakagigitla at nakakagising sa manonood. Pinapakita ang iba’t ibang mga uri ng pelikula, tulad ng drama at komedya, katabi sa bawat isa sa paraang mahihirapan ang manonood na tingnan sila sa lohikong pamamaraan. Isang kuwadro sa uring pelikulang-tahimik ang nag-uulit sa sinabi ng isang tauhan, isang kasangkapang pangatog sa manonood mula sa kanyang pasibang panonood. Ang hindi maayos at regular na istilo ng pelikula, kasama ang mga eksenang pumuputol sa normal na pagtakbo ng kwento, ay sadyang dinisenyo para ipaalala sa mga manonood sa “tunay na oras” ang tema ng pagbabago.

Sa mga tauhan, kwento at ayos ng pelikula, hinahatid ng Nada ang mensahe ng pangangailangan na makagawa ng magandang pagbabago sa lipas na paligid. Hindi ito kailangang maging malaki o rebolusyonaryo; kahit mga simpleng gawa tulad ng pagbibigay-ngiti sa kapwa tao ay naglulunsad ng mga malalaking saluysoy sa lawa. Sa kanilang sariling at maling paraan, pinapakita ng mga bida ng Nada ang kahalagahan ng diwang mapagbago sa araw-araw sa mundong ating kinagagalawan.

 


The spring continues…

11 Jun 2013

Courtesy of The Telegraph

There is no need to include links here to describe the mainstream agreement on the so-called “Arab Spring”. Almost ever commentator agrees that it has become a failure. Rather than bringing the promised brighter future of “freedom, justice and dignity,” it has only led to increased, unnecessary chaos that was never present under the previous authoritarian rulers, the rise of Islamist parties and social, ethnic and religious divisions in the affected countries. There are the descriptions of those heady events as an insidious plot by Western powers and the Gulf states (mostly Saudi Arabia and Qatar, which is the base for Al-Jazeera which broadcasted the events to the wider world and is seen by many as a tool by the country to exercise its foreign policy around the region, even “causing” the Arab Spring) to overthrow its enemies on that region (I’m not sure if you can apply that argument as a cause for the overthrows of the relatively pro-Western, conservative rulers of Tunisia and Egypt), or that those countries weren’t prepared for revolution and democracy. It’s as if all of those events, those sacrifices were for nothing, that it was better under the previous rulers where there was at least a presence of order, security and stability (the same argument used by the overthrown or yet-to-be overthrown rulers), never mind the political fossilisation, corruption and state oppression.

Such arguments and descriptions about those events are wrong.

Those arguments are mistaken on two aspects, and it is also in these two aspects that it can be proven that the Arab Uprisings have not been a failure, but are continuing.

First, it has been taken for granted by commentators that these uprisings ended, or end, with the overthrow of the regime.Such a claim is mistaken on the belief that the simple overthrow of the dictator and his cohorts is enough to call it a revolution and automatically bring change. That would be equal to describing the French Revolution as the simple overthrow and beheading of Louis XVI, or the overthrow of the Tsar and the Provisional Government as the Russian Revolution. True, many if not most of the protesters thought the overthrow of their masters was sufficient to bring change, but anyone taking the long-term view of things knows that revolutions don’t end with the simple overthrow of the previous regime. As the French and Russian Revolutions themselves tell us, they also include the long-term, excruciating and unstable implementation of those ideals that propelled and fueled the revolution. The riots, armed confrontations, and political conflicts that are happening in the aftermath of those downfalls, or in the middle of civil wars, are in fact the continuation and extension of the revolutions.

The uprisings didn’t end with the overthrow or continuing efforts to overthrow the Ben Alis and Mubaraks of the Middle East and North Africa, but continue with the efforts of civil groups, political parties, ethnic and religious minorities – virtually everybody involved in these events – to effect change not just in the governments of their countries but also in the economic, social and cultural spheres. This isn’t just about electing presidents and representatives, but also about addressing economic disparities and sociocultural marginalisation. The manifestation of previously unnoticed divisions in these countries is indeed a stressful and dangerous but also necessary manifestation, akin to describing the causes of the disease before giving the cure.

It’s also true that each group with a stake in these events is trying to direct the events in their favour. While such actions can be selfish and stray from the original ideals of the uprisings, every group involved – including those we wish weren’t involved – is important and therefore their views must be taken into account in the goal of a better society as the product of the uprisings.

Second, about the so-called Islamist rise.If not outright sabotage of the revolution, the rise of Islamist politics in the aftermath of the overthrows is often described as due to the strong grassroots connections and lower-class affiliations of these groups. This would mean that the original revolutionaries who launched the uprisings in the name of “freedom, dignity, justice” were young, middle-class people disconnected from the poor majority who are the key factor in the political fate of these uprisings. The minority civil revolutionaries will be marginalised while the majority Islamist elements will benefit. In short, the revolutionaries unwittingly orchestrated the Islamist rise to power. They should have built a solid grassroots foundation for their ideals before launching their uprising.

These arguments only help in marginalising the original principles of the revolutions, as if they don’t matter. As for the civil revolutionary disconnect with the masses, what about the evidence of the youth majority in these countries? And even if many of these youth are Brotherhood members, it could only mean that reformist ideals are possible in the MB, with the dominant conservative elements preventing such reformism.

What is important here is the maintenance and pursuit of the ideals that launched the revolutions. While the Islamists benefit from their grassroots connections, the role of the civil revolutionaries in launching the uprising must not, and would never, be forgotten. They also benefit from their youth, newness and dynamism. Such abilities can be assets in the ongoing campaign of pursuit of freedom and dignity.

The struggle to attain a better tomorrow for the countries affected by the Arab Uprisings continues. The recent protests in Turkey only emphasize that this is also a much wider struggle. To dampen the necessity of this struggle under the banners of realism and cause-effect only helps in increasing cynicism and blunting any desire for change in situations where they are needed. Rather than despair, continued support for the Arab Uprisings, in the pursuit of their original ideals, must be continued.


The dilemma with Stalin

15 Mar 2013

Stalin looks at you…and smiles. Wonder what he could be thinking. Photo courtesy of solovki.ca

During this year’s 70th anniversary celebration of the pivotal Battle of Stalingrad, regional legislators voted to revert the city’s name, now Volgograd, to its wartime name a few times each year for war-related commemorations. In addition, the speaker of the Russian upper house promoted the idea of a city referendum on returning the name permanently. A very small personal observation on the Internet showed that most residents would prefer the money involved in such a name change be spent preferably on road repair. National opinions on this proposal are split along political lines, with Communists and pro-government forces supporting the reversion while liberals and human-rights advocates opposing it. This divided response to the idea shows Stalin’s equally divided legacy on the landscape he once ruled, the man remembered as either saviour of the motherland or cruel tyrant. It also makes us reflect on the phenomenon of people who left both good and bad in their historical legacies, and the complex and painful process of dealing with them.

Examples of mixed legacies abound around us, especially with political leaders. They range from Park Chung-hee’s responsibility for both South Korea’s political repression and economic prosperity to Castro’s guarantee of Cuban independence and social equality as well as its authoritarianism. Non-political examples are also present, like Wagner’s and Heidegger’s important contributions to music and philosophy, respectively, and their connection to Nazism. Even Hitler can be seen as a divisive figure if one is to account his contributions to Germany’s economic recovery before the war, which historians have given all sorts of explanations in an effort to dampen the importance of those contributions. This is one way this dilemma’s resolved – lessen the importance and give various explanations for the person’s positive achievements. This includes something basic as dismissing the positive contribution completely, saying “he did bring internal order, but his mistakes were greater,” or more elaborate as stating those reasons why that contribution is negligible, such as attributing the good events to external forces. The proponents of this view cannot believe or accept that a villain can contribute a good thing to the surrounding society, therefore the evil aspects of the person must be strongly emphasised and any contrary evidence to that characterisation must be either suppressed or clarified to the detriment of the person.

The other way to deal with the mixed legacy is naturally to emphasise the good part. This differs little from the character-bashing mentioned earlier. In this case, the historical figure’s positive contribution is highlighted while the negative aspect is mostly forgotten. In the Cuban case, Castro’s reputation of anti-US resistance has been acclaimed by progressives here in North America, Western Europe and elsewhere – without mention how this same resistance is responsible for the current state of Cuban democracy. Here in Canada, Trudeau’s legacy of civil rights and constitutional patriation are widely praised, without thinking how his ideas differed from the majority of Quebecois he claimed to represent. While such forgetful celebration of positive legacies is common for popularly-elected politicians, this is more dangerous for those otherwise seen as dictators. The risk of “whitewashing” the person’s image to the detriment of forgetting the darker aspect, thus endangering future generations, must be remembered when depicting the dictator as nice guy.

In fact, none of these approaches fully deal with the complexity brought by mixed historical legacies. They tend to emphasise one side while conveniently neglecting the other, and this happens even among experts careful in their objectivity. Complete disinterest in the legacy is no better, as it only lets the problem fester further. Perhaps one method in dealing with this dilemma is one based on three concepts: general moral principles, the role of the people, and human complexity. Does the legacy conform to principles widely recognised as morally good? What are the people’s contributions in dealing with their condition? How much of human nature is seen in that legacy? An approach that doesn’t seek balance but the complexity, morality and dignity of human life can be a way to deal with these confused legacies around us.


Of Fascists and personalised politics

27 Jan 2013

Greetings! A couple of my latest articles from Douglas College’s paper, The Other Press, can be accessed here and here, concerning politics as a mirror of the person and Fascism, respectively.

To anyone even reading this blog, there won’t be any updates here until the summer (with the exception of posts from The Other Press). Stay tuned for the season, then.


On a certain animated comedy show

07 Nov 2012

So I’ve started contributing to the paper of the college I currently go into. You can check out Douglas College’s The Other Press here. As for my first article, you can go here. It’s the second one down, and has to do with one of my favourite shows ever  :-b


Distress

24 Oct 2012

Distress covers me like a blanket

A blanket I cannot escape from.

It wraps and wraps itself around me

Showering me with her embrace

So suffocating and comforting at the same time.

Where is the peace,

The reality of things to come.

I’ll wait for better things to arrive,

As soon as thy comfort arrives.