Dalawang tulang Tagalog

12 Apr 2013

Ang Ating Identidad

Wala sa mga sambahan ni Krishna
Sa mga batong kastilyo ng mga Normando
Sa palda at pipa ng mga Eskose
Sa harang na dambuhala ni Qin Shi Huang
Sa mga hukbo ni Karloman
O paglilingkod ng mga bushi.
Hwarang? Tigilan mo na ako.
Sa mga bandera at awit
Wala rin.
Kahit pa si Atahualpa at Osmano
Walang maambag dito.

Hindi sa espadang pilak
Kundi sa harang ng itak.
Wala sa kariktan ng palacio
Pero sa pagod ng katawan.
Mahalaga man, kalinangan
Sa ating nakaraan at ngayon
Laban at revolucion naging kolumna natin.
Huwag mainggit sa civilizacion
Kontra sakim, pang-aapi, daya
Pagkakilanlang lahat.

Basta’t siguro’y huwag lang
Galing sa naka-“top hat” at mahabang balbas.

Maganda ang Bughaw na Liwanag

Dito sa madilim na silid
Tanging tumatagos sa bintanang tabas
Liwanag na bughaw.

Mga kaloobang dumadaloy
Sa langoy ng dagat.
Sumisingaw na dilim ng paligid.
Bughaw na puno ng kapaguran.
Mga alaalang sana’y ‘di mo pinaghawakan.
Walang alam sa kung ano’ng nasa ibayo
Ng mga bakod at tarangkahan.

Linalangoy, nililipad.
Daloy at lipad ng agos.
Walang katamisan o kagalakan.
Pait at asim
Kinikilabot at tinutunaw
Hatid ng malinaw na dagat,
Mahinahong hangin.
Ngunit.

Hindi makatakas.
Ayaw tumakas.
Suungin ay sariling gusto
Ang sa ilalim ng mga tubig
Sa ibabaw ng mga ihip.
O liwanag, imulat mo sa akin.
Aking dahas, gunaw
Pagnanasa ng katawan, isip, sarili.
Ang iyong asul ay pagpakita
Sa dumi sa puti.
Hindi ilaw, kundi gris,
Kagandahang bahid ng sala.

Sa silid na ito
Tanging bughaw ang madadatnan mo.
Huwag mo siyang katakutan.
Pagninilayan ang salaysay
At kahulugan ng buhay.


Sa isang Abenida…

26 Feb 2012

Ako’y lumalakad. Umuulan, at gabi. Tanging itim at puti ang aking nakikitang kulay sa paligid. Siguro kadalasa’y hindi ko pinapansin ang aking mga paligid – liban nga lang sa gabing ito, sa gabi ng aking paglalakad.

Tiningnan ko ang bawat gusali na nasa aking tabi. Sa bawat tabi. Nasabi ko ba sa iyo na lumalakad ako sa gitna ng daan? Ay hindi, hindi naman sa gitna ng mga gusali, aba’y wala na ako kung ganoon. Sa “island”, sa gitnang tuyo kung saan maaaring mamasid, makita ng tao ang kanyang mundo, ang kanyang daigdig kung saan wala siyang kahit anong kinalaman o “role”.

O ginaganap na papel.

Malamig ang hangin, malamig ang gabi. Ako’y hinahabol ng nasa aking likuran, nang mga naiwang kong bagay na hindi ako iniiwan. Sino pa ba sila, sino pa ba?

Ako ba’y pumapatak na ulan sa wala, kawalan? Habang pumapatak ang mga luha sa dilim, ako ma’y patuloy na lumalakad, lumalakbay sa wala.

Tumitingin ako sa mga gusali, sa mga sinehang Art Deco, sa mga gusaling tindahang hindi ko naabot ang simula, pero magkaganon ma’y parang naabutan ko sila. Parang nandun ako nung unang napatayo ang mga iyon. Oo, naabutan ko ang mga iyon. Sila sila na kailanma’y di na alam.

Yung ako’y yayaon, pero ika’y di yayaon, kailanman. Kundi mo ako maiwan, susunod ikaw tulad sa isang kalaguyo, sa isang ka-ibig.

Madilim, ang umaga ngunit ito’y unti-unting umaabot sa akin. Mas lalong pinatingkad ng pagharana ng gitara, ang pagharana ng isang “string” nito, ang aking maalimuyak na gabi. Umuulan muli, sila na hindi pinaiwan ng dilim. Kumawawa, gumimbal ngunit sa huli pinatulog. Humihimbing sa gitna ng daan, sa gitna ng usok at konkreto. Kawawa, sila. Kahit anong mangyari , ako pa ri’y nandiyan.

Ako pa rin ay nandiyan. Hindi mo ba ako maiwan? Yan ang di ko kaya. May limitasyon din ako. Hindi kita maiwan. Kailanman. Sa gitna ng dilim na ito.