Ang kahalagahan ng pampublikong paghihimpapawid para sa Filipinas

12 Jun 2013

Mula sa squidoo.com

Ngayon ay isa na namang anibersaryo ng pagkakatatag ng Republika ng Pilipinas ni Pang. Emilio Aguinaldo noong 1898. Maraming mga maaaring sabihin ukol sa kalagayan ng kalayaang Filipino ngayon. Nandyan ang kadalasang sinasabi na kalayaang pormal ngunit dominasyong kolonyal sa pulitika, ekonomiya at kultura. Nandyan din ang banta ng rehiyonalismo at pagkalalawiganin sa pagkakaisa ng bansa, at isang balakid sa tuluyuang kaunlaran. Napag-uusapan din naman ngayon ang banta ng Republikang Bayan sa Spratlys/Kalayaan bilang pagsubok at ang pag-unlad ng ekonomiya bilang tanda ng kasarinlan ng Filipinas. At siyempre, hindi rin mawawala ang tungkol sa dominasyong ng iilang pamilya sa pulitika, ekonomiya, lipunan at kahit kultura sa Sangkapuluan.

Isa na rito ang larangan ng pamamahayag at panghihimpapawid.

Hindi po kaila sa mga Filipinong walang mga milyon na ang mga pahayagan at karamihan sa mga istasyon ng radyo at telebisyon ay pribado. Hawak ng iilang mga pamilya o tao ang mga nangungunang istasyong radyo at telebisyon – nangunguna diyan ang mga Lopez at ABS-CBN, ngunit hindi rin maitatanggi ang mga Gozon sa GMA-7 o si Manny Pangilinan sa TV5. Ang ultimong pagtatanggol sa pagkakaroon ng mga istasyong pribado ay kumpetisyon, nababagay sa sistema ng malayang kalakalan, maraming mga tinig dulot ng maraming mga istasyon. Ngunit alalahanin po natin na ang pinaka-hangarin ng mga may-ari ng mga istasyong ito ay pagkita ng salapi, isang hangarin na pinaghahati ng bawat kumpanyang panghihimpapawid. Anumang “marami” at nagkakaibang tinig na nadudulot ng maraming mga istasyon ay katunaya’y “iisang” tinig na nakakalat sa iba’t ibang mga istasyon. Parehong uri ng mga umagang palabas, tanghaliang palabas, mga teleserye sa hapon at gabi ang napapanood sa ating mga TV. Parehong uri ng tugtugin din ang naririnig sa ating mga radyo. Pagkita ng salapi ang pangunahing layunin ng pribadong istasyon ng TV at radyo, at ang paghahain ng mga palabas na ang tanging atas ay aliwin tayo mula sa ating kasalukuyang sitwasyon ang pangunahing paraan para matamo iyon.

Ngunit maaari mong sabihin, hindi rin ba nakaatas sa mga pribadong istasyon ang pagbibigay ng lingkod-publiko? Hindi ba ito nakikita sa mga serbisyong pampublikong bahagi ng mga alas-6 na mga balita? Hindi ba may mga palabas sa radyo at telebisyon na nakaukol sa pagtulong sa mga mahihirap at nangangailangan? Totoo man na ginagawa ito ng mga istasyon, kahit na may mga taos-pusong layunin ang mga gumagawa nito, tandaan na ang pagsuporta sa istasyon – na maraming mga tao ang may utang na loob sa kanila para sa kanilang ginhawa’t kabuhayan – ay isang bunga ng pagbibigay-tulong.

Tandaan din na kasama sa pampublikong serbisyo ang pagbibigay kaalaman sa madla tungkol sa iba’t ibang mga bagay, tungkol man sa kasaysayan, sining, o sa mga alternatibong pananaw sa buhay. At sa larangang ito’y lubhang mababa ang grado ng mga pribadong istasyon. Ang ganitong klase ng mga programa’y kadalasang bumabagsak sa mga oras na halos walang makakanood ‘liban lang sa mga puyat.

Sa madaling salita, hindi “buong” mabibigay ng mga pribadong istasyon ang serbisyong pampubliko na kailangan ng mga mamamayan ng Filipinas.

Ang tanging paraan para rito ay ang pagkakaroon ng isang pampublikong istasyong radyo at telebisyon sa Filipinas.

Una sa lahat, hindi po matatawag ang PTV-4 at PBS (Philippine Broadcasting Service) na mga pampublikong istasyon sapagkat sila’y mga ahensiya ng pamahalaan kung tutuusin, pinapalabas ang gustong ipalabas ng pamahalaan, kahit na may mga tungkulin sa publiko at kawalang kinikilingan rin ang mga ito. Ang ibig kong sabihin ng pampublikong istasyon ay ang tulad sa BBC sa Britanya, NHK sa Hapon o RTVE sa Espanya. Hindi sangay ng pamahalaan ang pampublikong istasyon o korporasyong panghimpapawid. May sariling itong pinagkukunan ng pondo na maaaring manggaling sa anumang direksyon, mula man sa pamahalaan, espasyo para sa patalastas, o sa mga lisensya sa mga radyo’t TV tulad sa Britanya. May kasarinlan ito pagdating sa pamamahayag at pagpapalabas. At higit sa lahat, hindi salapi o pagkakaroon ng maraming manonood ang layunin ng pampublikong korporasyong panghimpapawid, kundi ang interes ng bayan. Tulad ng motto ni John Reith, ang unang direktor-heneral ng BBC, “magturo, magpaalam, mang-aliw.” Tungkulin ng pampublikong istasyon ang magbigay-alam tungkol sa mga bagay na hindi kadalasang maririnig sa mga pribadong istasyon. Tungkulin din ng pampublikong istasyon ang pagkakaisa ng bansa at pagbibigay-tinig sa mga minoriyang bahagi ng lipunan.

Ngayong Araw ng Kalayaan, tandaan po natin na hindi lang pulitika at ekonomiya ang naghihintay ng kalayaan. Makikita rin ito sa mga bagay na hindi natin kadalasang binibigyan ng madiing pagtingin. Tulad sa ating mga pinapanood at pinakikinggan.


Remembrance…

13 Nov 2012

The following is a poem I first performed at Renaissance Bookstore‘s Book Launch and Open Mic this past Remembrance Day. The stanzas in normal font are meant to be spoken in a Western accent and the italicized ones in a Filipino accent, with the underlined ones without accents:

Two Wars

Fires fly over the air

As we in tin hats huddle behind the rocks

Clutching our rifles, the guarantors of our lives

Waiting for the chance to break out and charge on.

We came from a distance,

From our homes and fields and loves

Here on this dusty and stony land

To fight and defeat the fascist foe,

Challenger of freedom and all we held dear –

You hold dear –

Thousands of us fell on this place we are not rooted into and will fall.

Soon we will make our homes in the stony, forsaken ground.

You may shed tears for us

Lay flowers on our graves.

But know and remember this, those who are to come:

No good cause is ever too great to spend one’s life without.

When the sky turns dark

As long as the sun has not fully gone out

Never waste your time in cowardly inaction

Rather pick up your rifle and tin hat

And with fear and trembling, charge.

 

It may be night

But this is no time to waste it.

Twice quick we march

On this muddy and stony road

Without shoes, without anything against the cold air.

The rifles we have just mere antique

Against the modern, murderous machinery

Of the bowl-legged ones.

But what else can be done?

Are we to leave our loves to they who lack mercy?

Who, for the sake of the Sun, butcher

Even the most hapless baby?

Oh, we may be a tattered and corroded lot

But we refuse to see more of our blood shed.

For freedom and life no fear we will allow

In the name of courage and independence

This awful menace we will quench.

 

The bugle calls

The drums ring noisily

The ranks file in.

Every soul in this whole line accounted for.

Flames burn like masses of furious smoke

As we stride forth armed.

Why are we, simple folk who tend to farms and forests, here

Parading to our eventual deaths, you query.

We are here to defend our way of life.

Peace and order, the things we cherish

Threatened from the other side by the columns of chaos

By the forces of rebellion and unrest.

Not the fall of the world we permit,

Neither the liberty of man’s passions we consent.

To run forth and seek to halt havoc is

A privilege worth paying for.

 

The forest our fort

The grass our shield.

Revolvers primed as the phalanx walks on the dark road.

We do not hesitate once the chance arrives.

Bandits and brigands they might call us –

You might call us –

But never for all time will we doubt that

Providence is on our side.

Too long has the whip scorched our backs.

Too much our labour sent to the ones above us.

Our women violated, our men chained and beaten

The orphans left to be used by crafty minds and devious hearts.

No longer will our servitude continue

No more will the upper ones gain from our suffering.

With our bolos and revolvers in hand

Nothing but fortitude and hope as our strength

We roar and assail like wounded eagles.

The light of a brighter future

If not for us, for our children

From a distance greets us

As the dawn, our dawn, rises.

 

For order.

For freedom.

Against Nazis.

Against the Japanese.

Through the years and ages

For what we believe as true

Against armies that seem too great for mere humans to defeat

We soldiered on, we fought on.

With sweat but not giving up

With bravery but not without tears.

Hoisting high our tattered red flags

Conscious of our peoples’ fate on our shoulders

With ragged faces and fatigued knees

We only simply fight.